Αντι Στεφανου

1557653_10200453135009877_218754409_n

Της Ευγενίας Λουπάκη

Θέλω να το γράψω για να μείνει. Δεν το γράφω για μένα ούτε καν για κείνον, αφού σε τίποτα δεν θα τον ωφελήσει τώρα πια. Το γράφω για όλους εμάς που ζούμε καθημερινά μια ιδιότυπη ρώσικη ρουλέτα, όπου άλλοι βάζουν τη σφαίρα και τραβούν τη σκανδάλη στον δικό μας κρόταφο, στη δική μας ζωή. Το γράφω γιατί “‘ολα μπορούν να συμβούν μια κανονική μέρα”, γιατί “μπορεί και να πεθάνει κανείς μέσα την όποια μέρα, στην κανονική μέρα” όπως λέει η ηρωίδα στο ομώνυμο εξαιρετικό θεατρικό έργο. Γιατί ο θάνατος είναι ένα βομβαρδισμένο τοπίο γι’ αυτούς που μένουν πίσω, πληγωμένοι και αναγκασμένοι να μαζέψουν τα συντρίμμια. Γιατί η μοίρα του ανθρώπου δεν είναι ο θάνατος, είναι η ζωή, αυτή η συναρπαστική περιπέτεια της κάθε μέρας, της κάθε ξεχωριστής μέρας, που οι συνθήκες έξω από μάς και η συνθηκολόγηση μέσα μας, την μετατρέπουν σε “κανονική”.

Ενας αιφνίδιος θάνατος ενός νέου ανθρώπου, πονάει πιο πολύ. Ιδιαίτερα όταν υπάρχει η σοβαρή πιθανότητα να είχε αποτραπεί. Αν στο Κέντρο Υγείας ενός ολόκληρου νομού (Ναύπακτος) υπήρχε καρδιολόγος, αν σ’ ένα από τα μεγαλύτερα περιφερειακά νοσοκομεία της χώρας (αυτό του Ρίο) υπήρχε η δυνατότητα δεύτερης στεφανιογραφίας και διάνοιξης, αν στο κεντρικό νοσοκομείο της τρίτης μεγαλύτερης πόλης της χώρας (Αγιος Ανδρέας-Πάτρα) υπήρχε στεφανιογράφος, ο 48χρονος Στέφανος Παπαστεφάνου, μπορεί τώρα να ήταν ζωντανός. Στο σπίτι του στο Κερατσίνι, μαζί με τη γυναίκα του και τα παιδάκια του που δίνουν πανελλαδικές, να συνεχίζει τα όνειρα για το μέλλον τους, μαζί με την καθημερινή μάχη για καλύτερη ζωή.

Γράφω τ’ όνομά του, για να φτιάξετε εικόνες. Γράφω για να μην συνηθίσουμε να μετράμε τις απώλειες με αριθμούς. Γράφω γιατί κάθε μέρα, στα ρημαγμένα νοσοκομεία, χάνονται άνθρωποι χωρίς να έχουμε την ευκαιρία να το μάθουμε. Γιατί κάθε μέρα, άνθρωποι αυτοκτονούν, δεν βρίσκουν τα φάρμακά τους, ξεπαγιάζουν και αρρωσταίνουν χωρίς να μπορούν να πάνε σε γιατρό, χωρίς ελπίδα να ζεσταθούν, καίγονται από σόμπες, λιμοκτονούν, υποσιτίζονται, βρέφη μένουν χωρίς εμβόλια, λεχώνες με στεγνά στήθη. Είναι πρόσωπα, είναι οικογένειες, είναι αναμνήσεις, είναι φίλοι, είναι τραγούδια, είναι παιδικά χρόνια. Δεν είναι αριθμοί.

Τρισήμιση χιλιάδες αυτοκτονίες, έξη χρόνια κάτω το προσδόκιμο ζωής, ανθρωπιστική καταστροφή- πίσω από τα στοιχεία, ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος, ο κανονικός, ο μοναδικός άνθρωπος, η κάθε μία ξεχωριστή ζωή. Η ζωή που δεν μπαλώνεται, δεν επιδιορθώνεται, δεν κατασκευάζεται εκ νέου. Τόσο πανίσχυρη και τόσο εύθραυστη.

Σήμερα είναι η Παγκόσμια Μέρα κατά του Καρκίνου. Και πριν λίγες μέρες έξω από τον Αγιο Σάββα διαδήλωναν καρκινοπαθείς, με πανώ που έγραφε: “Δεν θα μας πεθάνετε”.

Υποκλίνομαι στο κουράγιο τους. Και προσδοκώ Ανάσταση των ζώντων, που θα ρίξει τους δολοφόνους στο πυρ το εξώτερον…

απο την Αυγή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s